Prawie zapomniana przeszłość węży

W tym miesiącu mamy coś specialnego dla was. Węże nie mogą zostać otworzone, i jak wiemy nie leci z nich żaden loot, przynajmniej tak sądzi większość graczy. Jeżeli chcesz poznać prawdę, usiądź wygodnie i przeczytaj opowieść Odemara. Zapraszamy, i życzymy miłej lektury!

Było już późno, gdy Odemara Taleris zamknęła swój sklep z biżuterią i skierowała się szybko do domu. Przyszli  małżonkowie chcieli aby ich obrączki ślubne były udekorowane perłami, ale niestety zajęło im prawie dwie godziny zdecydowanie się na klejnot. Jej dzieci Zoran i Zarah właśnie wróciły z weekendu od swoich dziadków z Port Hope. Odemara wiedziała, że jej dzieci już na nią czekają. Zawsze czekały aż opowie im bajkę na dobranoc i nie chciała przegapić czasu, który mogła spędzić z dziećmi.

 Kiedy Odemara weszła do pokoju Zarah'y jej dzieci były już ubrane do spania. "Mamo! Proszee, musisz opowiedzieć nam historie o wężach!" wykrzyczał Zoran podczas gdy Zarah entuzjastycznie klaskała. Odemara była trochę zaskoczona: "Węże? Historia o wężach?" "Tak, podsłuchaliśmy dwóch podróżników i domyśl się o czym rozmawiali... O wężach! Czy wiedziałaś, że nie można splądrować węża? Czy to prawda, czy to prawda? Nie można otworzyć węża? Nie ma żadnego łupu?" Zoran był bardzo podekscytowany. Jego matka uśmiechnęła się i usiadła na skraju łóżka. "Cóż, wygląda na to, ci poszukiwacze przygód nie wiedzieli dużo na temat węży więc pozwól mi opowiedzieć Ci prawdziwą historię." Zoran i Zarah usiedli się wygodnie na łóżku.

"Dawno, dawno temu węże mogły być zrabowane podobnie jak wszystkie inne stworzenia, które znacie i było warto ryzykować zostanie zatrutym. Węże lubiały błyszczące, i świecące rzeczy można więc sobie wyobrazić, że pożerały wszystkie kamienie szlachetne i klejnoty, które znalazły. Jednakże, czekały je ciężkie czasy. Opowieści o nieopisanych  skarbach, które węże nosiły w sobie bardzo szybko się rozeszły, a wkrótce Zathroth niszczyciel zainteresował się nimi. Uważał biedne węże za łatwą zdobycz i źródło wielkiego bogactwa, za które jego poddani mogli zakupić uzbrojenie. Zathroth rozkazał jego złym hordom aby polowali na nie , brali łup i sprzedawali go za każdym razem, gdy potrzebują jakichś krótkoterminowych pieniędzy. Węże nie mogły skutecznie się bronić gdyż ich trucizna nie była wystarczająco silna aby pokonać zaciekłych orków. Ale, nie trwało długo, aż Fardos Stwórca i mądry Uman  dowiedzieli się o nowym źródle bogactwa Zathroth'a i wpadli na sprytny pomysł aby pokrzyżować mu plany. Swoimi potężnymi siłami zapieczętowali węże tak aby nikt nigdy nie mógł ich otworzyć i wziąć skarbów znajdujących się w środku. Chociaż węże zostały już uwolnione od ciągłych polowań dla wzbogacenia się, były wypełnione paniką i terrorem.  Och, jak one bały się gniewu Zathroth'a!"

 

"Czy on jest bardzo złym bogiem, mamo?" mała Zarah  zmarszczyła brwi. "Och tak, moja droga, jest on znany z wybuchowego temperamentu. Nieraz zabił setki swoich poddanych zaślepiony gniewem, tylko dlatego że jeden z jego poddanych nie ukłonił się wystarczająco nisko. I tak się stało, że węże rozproszyły się po całym świecie Tibii, aby ukryć się przed gniewem Zathroth'a. Niektóre z nich nawet opuściły ląd, aby szukać schronienia na spokojnych morzach, a kilka z nich przystosowało się nawet do życia na pustyni. Niemniej jednak, wszystkie z nich nadal kochają swoje miejsce pochodzenia, bagna wokół Venore." Zoran nie mógł uwierzyć: "masz na myśli… nasze Venore? To miejsce jest kolebką węży?" "Nie tylko ich kolebką, jest to również ich grób!" Odemara powiedziała to patrząc w jego kierunku."Każdy stary wąż, czy to kobra, wąż morski lub po prostu zwykły zielony wąż, wszystkie one wracają do miejsca, gdzie ich przodkowie się urodzili i gdzie śmierć jest na wyciągnięcie ręki. Następnie, wszystkie zapadają w głęboki trans i zatapiają się w głąb bagna by spocząć obok siebie w wiecznym śnie. Obecnie, większość ludzi sądzi, że węże nie mają żadnego łupu, ale już wiesz, że nie jest to prawdą.”

Zarah zapadła już w łagodny sen, przytulając się do swojej lalki podczas gdy oczy Zorana wciąż patrzyły z zainteresowaniem: "Ale... co się dzieje z tymi wszystkimi klejnotami i drogocennymi kamieniami, które pochłonęły podczas swojego życia?" "Więc…" Odemara umilkła by pomyśleć przez chwilę, a następnie odpowiedziała z błyskiem w oku: "Ciała węży oczywiście się rozkładają ale klejnoty nie. Plotki mówią, że bagna wokół Venore są pełne kosztowności, skarbów o jakich nawet nie śnisz." Pocałowała na dobranoc w czoło Zorana, który słuchał jej z otwartymi ustami. "Dobranoc Mamo!" Krzyknął, otarł pocałunek i bez większego zamieszania pobiegł dalej do swojego pokoju.Odemara uśmiechnęła się.

 

 

Kiedy już był w swoim pokoju, Zoran zamknął drzwi i skoncentrował się na szafce przy łóżku. Jego twarz była pełna ekscytacji, kiedy zbliżał się do niej powoli, otworzył ją i wyciągnął wielki błyszczący diament, który znalazł dwa dni temu kopiąc dziury swoją łopatą w pobliżu bagien. Spojrzał na niego z podziwem, odwrócił go w ręce, spojrzał na swoją starą, brudną łopatę opierającą się o ścianę, spojrzał z powrotem w dół na swój diament i zaczął chichotać do siebie. Ukrył go starannie w szufladzie i ponownie udał się do łóżka. Kilka minut później był już w drodze do Krainy marzeń i zobaczył siebie siedzącego na stosie klejnotów.

Aby dodac komentarz zaloguj sie. Jesli nie masz konta, zalóz je sobie. Tylko zarejestrowani uzytkownicy moga pisac komentarze.